top of page

Raconte de Doumenico

 

Ero uno bello journado d'autouno. Lou cèu èro rouginèu. Un brisoun de vènt carrejavo uno cansoun vengudo dóu miejour. Lei clocho tintanavon. Un jouvenet si tenié recrouquiha sus éu-meme, coume un nistoun dins lou vèntre de sa maire. Avié lei chivu espeloufi, lei brego mascarado, lou regard vueje, èro siau, quàsi soungerous. Entendié rèn d'aquéu boucan eis alentour. Contro èu, un drole que li dihien Janet, pareissié endourmi. Aqueli dous èron inseparable. Toujour ensèn, despuei lou proumié jour. S'èron rescountra lou jour de sa mobilisacien. Janet èro un enfant dóu miejour, e li agradavo gaire la rudesso de l'ivèr d'aquesto regioun mounte l'avié fouaço planuro, mounte lou vènt gelant boufavo  sènso relàmbi. L'autre èro d'aquéu païs de misero, de fresquiero. Despuei lou jour que si soun rescountra, avié pres Janet souto soun alo, pèr lou rassegura, lou prouteja, lou defèndre. Fau dire que Janet avié tant soulamen sege an. Avié jamai quitta soun vilajoun, sa terro meirenalo. Tóutei dous avien tout parteja fin qu'aquéu jour ounte de nèblo recurbié lou sòu, que doueis ome s'aprouchèron d'éli, semblavon dei voulur que cercavon dardeno. Emé sei boto embourbado avien de mau pèr marcha. Dins aquéu silènci tras que lourd , s'entendié que lei courpatas que bramavon au luen. Ni Janet, ni soun ami, soun fraire èron lèst à si reviha. Un deis ome s'ageinouiè au pèd dóu jouvènt que restavo inmoubile, agantè sei caviho, l'autre lou prenguè souto lei bras . Si regardèron e cadun pousquè vèire dins lou regard de l'autre, de tristesso. Lou jouvenet si revihè pas, ni Janet. L'ome espinchè soun regard fouscarin, sènso clarour esperant bessai que parpeleje . E li dis, d'uno vouas peirenalo :"Aro moun bèu ti menan fin qu'à tout darnier oustau... souto l'Arc de Triounfle". Coume se poudié entèndre quaucarèn.

bottom of page