UN PANTAI

 

Camìni sus uno draio clapeirouso, escagassado pèr un soulèu de ploumb.

Un soulèu tant lusènt que mi doùani la farfantèlli d'agué dei fiéu d'argènt sus lei parpello.

Camìni, sentènt lou perfum encanta de la farigoulo, mei pèd escrachon quàuquei broundiho que s'èro escoundu un limbert, lèst coume un uiau, lampejo, si faufielo dins la bauco, poùadi pas mi reteni de brama, mai mi rassegùri à la lèsto, vesènt aquelo pichoto bestiolo qu'a mai pòu que iéu.

Tìri camin.

Sauti quàuquei faisso que deis oulivié centenàri leisson baleja sei fuiage d'argènt, que la fusto passido douno à n'aquéu païsage quaucarèn de misterious.

Camìni sènso saché ounte vau. À l'engàmbi d'un draioun m'assèti sus d'uno grosso pèiro. Rèsti un moumenet coumo acò. Subran ai uno agradivo vesito : douei  parpaioun si pauvon sus moun espalo, s'aubouron, puei revènon, coume pèr dire " Ouh! Ouh ! Sian aqui !". Mi saludon d'un batadis d'àlo e s'en van. Atrivado pèr lou cascai de l'aigo, descùrbi, au mitan d'un bousquet, un sourgetoun, e m'agenouii pèr saboura la frescour d'aquelo aigo tant lindo.

Subran vengu de que sàbi, un chin que japo "bau...bau"...souspresso pèrdi l'equilibre....e mi reviho.

​

Tout acò, èro qu'un pantai !