L'istòri de Memeto.
Memeto èro pas ma grand. Noun, èro uno vièio que restavo près de moun oustau. Li disian Augustino. Quouro aviéu vue an, èlo en avié mai de 80. Semblavo que sourtavo de l'autre mounde. L'amàvi bèn pèr ço qu'aviéu pas counouissu mei grand. Alor va remplaçavo un pau.
Anavo de-vespre emé sa carriolo que cranihavo coumo la rodo d'un vièi moulin "ti-ta-ti ta!!". Anavo ansin, dins la nue, pèr rabaia tout ce que troubavo : uno fauciho óublidavo en ribo d'un camp, de braio alarga sus un fil, de bouas de caufage... enfin, tout ce que poudié rauba va prenié e va ramblavo dins sa remiso. Pensavo que degun sabié ço que fasié, ma 'mé lou brut de sa carriolo li a mai d'un que counouissié soun manègi. Quouro moun paire s'avisavo que li mancavo quaucarèn anavo tout-dre à la remiso pèr recoubra soun bèn.
Pènsi que fasié tout acò pèr-ço-qu'avié viscu lei douei guerro. Avié manca de tout, alor jitavo rèn, tout èro utile.
Ma èro bravo. De coùp jougàvi davans sa porto, alor mi disié : "oh pichoto as fam ?" De que voulias que respoùndi ? Disiéu que si. Alor mi fasié intra dins soun oustau. " assetes-ti aqui !". Boutavo d'aigo dins uno casseirolo e mi preparavo uno soupo. "Bon apétis !" e li respoundiéu "es pas l'apétis que manco"
Quouro ma maire venié mi cerca èri pleno coumo un uou, aviéu bèn manja, èri countènto.
Oh ! Ma qu'èro bouano la soupo de la vièio, èro meiouro qu'aquelo de ma maire. Es ben counouissu es toujour miès d'aco dei vésin.